شعر فارسی آیات غمزه

بگو! بلند بگو! لا اله الا ا...!

محمدسعید شاد — Sun, 02 Aug 2015 03:53:00 GMT

رسیده ای به جماهیر مردگان گناه

به استحاله ی کافوریان سرد و سیاه

- به ناگواری زخم آن چنان که من خوردم

به بی شکوهی تردید بین چاله و چاه -

جنونِ گاه به گاهم دوباره گل کرده ست

در این جنازه ی زیبا نشسته ام به نگاه

غرور سلسله اش می رسد به اهریمن

تبار روشن رویَش ولی، به حضرت ماه

به دوش می کشمش، از دلم به دوشم رفت

بگو! بلند بگو! لا اله الا ا...!

چرا درخت شدی تا برادرم باشی؟

محمدسعید شاد — Wed, 20 May 2015 04:41:00 GMT

اگر شراب نبودی که در سرم باشی

چرا درخت شدی تا برادرم باشی؟

چرا شراب نبودی؟ چرا درخت شدی؟

که مثل آینه ای در برابرم باشی

بیا که باز نفهمی چقدر غمگینم

بیا که شاهد لبخند آخرم باشی

نه خواستی که بفهمی نه می توانستی

از این به بعد مگر زخم دیگرم باشی

تو تاج خار منی، بیش از این درنگ نکن!

مگر نیامده بودی که بر سرم باشی

قمار، جوهر مرد است، هرچه بادا باد!

محمدسعید شاد — Tue, 14 Apr 2015 05:35:00 GMT

جهان تهاجم سنگ است، کودکانه و شاد

از آنچه با سر ديوانه مي کند فرياد

زمانه سفله پسند است، هرکه خم نشود

جز از طريق شکستن نمي رسد به مراد

شکست، مذهب رندان نابهنگام است

قمار، جوهر مرد است، هرچه بادا باد!

بهار با هيجاني شگرف آمد و برد

تو را به سير درختان گل، مرا از ياد

براي آن که غريب است، هيچ فرقي نيست

ميان جوي خيابان و آب رکناباد

اگر نرفتم و ماندم کمي تحمل کن

اگر نرفتم و ماندم، بقاي عمر تو باد!

پرهیز چشم های خراسانی ام شکست

محمدسعید شاد — Mon, 23 Feb 2015 05:55:00 GMT

با بوسه ای خطوط مسلمانی ام شکست

حالا مرا ببوس که پیشانی ام شکست

زندیق مست چهره ی تبریزی ات رسید

پرهیز چشم های خراسانی ام شکست

چرخی زدی، نشستی و گفتی: وطن منم

گفتم: طلسم بی سر و سامانی ام شکست

با چشمی از مناسک نوصوفیان ترک

احرام چله های زمستانی ام شکست

بگذار نامه ای بنویسم برای دوست

شاید که حکم حبس پریشانی ام شکست

چرخی بزن که درد مرا زعفران کنی

محمدسعید شاد — Mon, 23 Feb 2015 05:02:00 GMT

پلکی بزن که میکده ها را عیان کنی

داروغه های معرکه را مهربان کنی

هنگام آن رسیده که بی پرده بگذری

تا سالخوردگان جهان را جوان کنی

روزی به رسم گوشه نشینان اشاره کن

تا مرگ را دو کودک شیرین زبان کنی

من با صدای پای تو پروانه می شوم

باور نکن! بیا که شبی امتحان کنی

میخانه های خلوت شب را شلوغ کن

چرخی بزن که درد مرا زعفران کنی

آتش بپوش تا به زبانی که خاص توست

احوال سینه سوختگان را بیان کنی

ای ناگهان قاطع تکرارهای تلخ

بنشین که ناگزیر مرا، ناگهان کنی

اوقات صوفیان دلت خوش! سبو، سبو

محمدسعید شاد — Thu, 15 Jan 2015 05:18:00 GMT

بی طاقتم به وسعت این عصر بی وضو

"صبح است ساقیا قدحی پر" اذان بگو

حرفی بزن که یک سده خالی نشسته ام

ای حکم نسخ سایر احکام گفتگو

" خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد"

بنشین مقابلم که بنوشیم تا گلو

بنشین که شانه های مرا امتحان کنی

ای رسم بی اراده ی مستان رو به رو

دستار شارحان دمت کج! شکن شکن

اوقات صوفیان دلت خوش! سبو، سبو

وقت است، وقت قبض جهان، وقت بسط ما

زنهار تا قضا نشود! هان! از آن بگو

شبی که با تو پریشان و بی تو زندان است

محمدسعید شاد — Sun, 16 Nov 2014 05:46:00 GMT

اگر چه دست تو تقسیم نان و ریحان است

رفیق دست من این روزها گریبان است

بگو چه کار کنم با شبی چنین یکدست

شبی که با تو پریشان و بی تو زندان است

شده ست خسته بیایی، شکسته برگردی؟

امیدوار به روزی که روز پایان است؟

شبی نگاه کنی در شمار یارانت

ببینی آنچه نمی خواستی فراوان است

ببینی ای دل غافل چقدر دیر شده

دلت قناری مغموم فالگیران است

نه لحن بخردِ سازی، نه سوز تحریری

صدا، صدای سفیهان شاد و خندان است

کلام دوستی از هیچ کس نمی شنوی

که آنچه می شود آسان شنید بهتان است

مبارک است، بگو هفت شاخه گل بخرند

محمدسعید شاد — Tue, 30 Sep 2014 06:31:00 GMT

نشسته حضرت طوفان نوح در جانم

به بي قراري روباه در زمستانم

خوشا ملامت مردم، بگو! بلند بگو!

که اهل طعنه بدانند من پريشانم

چهار زنبق وحشي نشسته در نفسم

هزار چشمه ي بي وقفه در گريبانم

پس از خليفه ي ماضي که درگذشت و گذاشت

به نام چشم تو در خانه خطبه مي خوانم

تويي که در سکناتم به رعشه سرگرمي،

شتاب کن که سراسيمه رو به پايانم

بهار با هيجاني شگفت آمده است

اگر مرا بتکاني هزار دستانم

هنوز منتظرم آن چنان که ساعت ها

به فال قهوه ي عصرانه خيره مي مانم

مبارک است، بگو هفت شاخه گل بخرند

بگو سپيد نباشد، چرا نمي دانم

چشمم غروب سوم اردیبهشت بود

محمدسعید شاد — Wed, 10 Sep 2014 07:14:00 GMT

ای آه سینه سوختگان در هوای تو

ای جشن غمزه های خطوط انحنای تو

خاموش و سر به زیر به من فکر می کنند

نوصوفیان چله نشین در صدای تو

بر تخت بی شکوه تنم تکیه داده است

بعد از تو هر کسی که نشسته است جای تو

از شاهدان بپرس که لب تر نمی کنم

بی نقلی از کرشمه ی مشکل گشای تو

امروز در وقاحت مشتی سبکسرم

یادش به خیر شرم گلِ گونه های تو

چشمم غروب سوم اردیبهشت بود

قلبم صدای لرزش خلخال پای تو

رگبار بی توقف باران سال بعد

از من به یادگار بماند برای تو

اوصاف راویان تو پایان پذیر نیست

بگذار بگذریم که باقی بقای تو

چرا مهار کنم روح بی قرارم را

محمدسعید شاد — Sun, 17 Aug 2014 06:34:00 GMT

به تاخت می برم این روزها سوارم را

چرا مهار کنم روح بی قرارم را

برادران من ای اسب های وحشی دشت

سپرده اند به دیوانه ها مهارم را

نشسته ام که به گیسوی دوست فکر کنم

که عاشقانه ببافم طناب دارم را

گناه عقل جهان با تو شسته خواهد شد

اگر سه بار زیارت کنی مزارم را

سلام، خسته نباشید، از دلم چه خبر؟

چگونه می گذرانید روزگارم را؟

سلام، خسته نباشید، من دلم تنگ است

منی که داده ام از دست اختیارم را

سلام اي سپس بي قراري

محمدسعید شاد — Tue, 08 Jul 2014 07:22:00 GMT

سلام اي قديمت اناري

سلام اي کمت سوگواري

سلام اي غمت بيش از اين ها

سلام اي سپس بي قراري

سلام اي سرم درد مي کرد

سلام اي شرابت خماري

سلام اي نفهميده بودم

سلام اي ... سلام آه آري

ببين برق تعميد چشمت

چه ها کرده با اين حواري

بگو راهبانت نيايند

صليبت بيايد به ياري

دلم را به چشمت سپردم

به تبريز آيينه کاري

سرم را به مردان ايلت

به ترکان چابک سواري

جهان در جمالش چه دارد

چه دارد به جز شرمساري

جهان اضطرابي بزرگ است

بزرگ است اما به خواري

به زيتون و دلشوره سوگند

به جان دادن از بردباري

به لبخند مردان مأيوس

به رگبارهاي بهاري

به سردرد تلخي که دارم

به لب هاي سرخي که داري

برآنم که ديگر بخوابم

که ديگر ... مگر مي گذاري

برآنم که ديگر بخندم

چه مي گويم اي دوست باري

چه مي گويم اي دوست کافي ست

غمت را نبينم قناري

ای عشق روزگار فراوانی ات بلند

محمدسعید شاد — Sun, 29 Jun 2014 07:29:00 GMT

ای عشق روزگار فراوانی ات بلند

شب های نازنین پریشانی ات بلند

ای بخت سالخورده ی بلخی که با منی

گیسوی ناگزیر خراسانی ات بلند

در جلوه گاه معرکه خاموش و سر به زیر

سردار خلوتی! سر پنهانی ات بلند

الله اکبر از من و این لحن تند عشق

ای دل اذان صبح مسلمانی ات بلند

آیات رحمت است که تفسیر می شود

بگذار بگذریم که پیشانی ات بلند

ما عاشقیم، عزت دیوانگان زیاد

محمدسعید شاد — Sun, 29 Jun 2014 07:28:00 GMT

ای عشق!‌ روزگار در این فصل انجماد

تنها مرا به نام تو می آورد به یاد

دیگر به بی قراری خود خو گرفته ام

آری خوشا پرنده شدن در هجوم باد

فرزانگان اگر به خوش آوزگی خوشند

ما عاشقیم، عزت دیوانگان زیاد

بگذار شادمانه بخندم که از خودم

دیوانه تر سراغ ندارم در این بلاد

با خود بمان و در پی هم صحبتی نباش

مردم غریبه اند محمدسعید شاد

هر وقت باران بود و یادی کردی از من...

محمدسعید شاد — Sat, 28 Jun 2014 14:00:00 GMT

ای چشمت از آیات رحمانی، نویدی!

با یک نگاه از من رسولی آفریدی

شیرین تر از خورشید صبحی با طراوت

زیباتر از لبخند مردی ناامیدی

شب ها که می خواهم بخوابم، گرم و سیال

در کوچه ها همراه، در باران شدیدی

در من که گنگم، بغض مردی داغدارم

شیواتر از گنجشک ها در صبح عیدی

هر وقت باران بود و یادی کردی از من

یک شاخه گل بگذار بر گور شهیدی

در سرم پونه ای ست، پس هستم

محمدسعید شاد — Sat, 28 Jun 2014 13:04:00 GMT

گر چه از بود و گل تهی دستم

در سرم پونه ای ست، پس هستم

آه از این زخم های ریز و درشت!

آه از آن عهدها که نشکستم!

غیر از این زخم، وقف نامردان!

طرفی از عاشقی اگر بستم

آتشی با من است کو مردی

که به رغبت بگیرد از دستم

هر که دیناری آبرو دارد

نسپارد به من که بد مستم

غرض شنيدن يک جمله "نوش جان" شماست

محمدسعید شاد — Sat, 28 Jun 2014 12:26:00 GMT

تمام هستي در آتشم، جهان شماست

تنم زمين شما، روحم اسمان شماست

کرم کنيد و به املاک خود سري بزنيد

که سود آتش بيدادگر، زيان شماست

در اين جهان کسي آسان نمي رسد به هدف

مگر نشانه ي تيري که در کمان شماست

اگر شراب نداريد زهر مي نوشم

غرض شنيدن يک جمله "نوش جان" شماست

عجيب و وسوسه انگيز و شاد مي ميرم

که زخم خوردنم از دست مهربان شماست

اگر نبينمتان بعد از اين ملالي نيست

که مدتي ست سراسر زمان، زمان شماست

براي هر دو جهانم خيالتان کافي ست

دلم خوش است که همواره ميزبان شماست

دگر نمی روم آنجا که آشنام تویی

محمدسعید شاد — Sat, 28 Jun 2014 08:32:00 GMT

نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم

در این سراب فنا چشمه ی حیات منم

مولوی

دگر نمی روم آنجا که آشنام تویی

در این سراب فنا چشمه ی دوام تویی

خوشا منی که تو آغاز می کنی از من

خوشا دقایق پایان که منتهام تویی

از این به بعد منم ایستاده پشت سرت

ببند قامتی آماده ام امام تویی

مرا نماز نمانده ست تا به عزمی جزم

بلند می شوم انگار در قیام تویی

تو خود حواس مرا پرت کرده ای چه کنم؟

نه در قیام فقط، بلکه تا سلام تویی

کسی که آمد و در دام اسیر ماند منم

کسی که رفته و گسترده است دام تویی

چه روزهای عجیبی ست، من چه خوشبختم

که در مقابلم این روزها مدام تویی

بگو مرا نشناسد کسی مگر با ننگ

منم که غرقه ی گمنامی ام، بنام تویی

آنجا که آب هست تیمم مجاز نیست

محمدسعید شاد — Wed, 25 Jun 2014 03:36:00 GMT

قدقامتی به سرو تو در باغ ناز نیست

عشقی که من شناخته ام بی نماز نیست

با بودنت برای چه باید غزل شنید

آنجا که آب هست تیمم مجاز نیست

گفتی که راز عشق مرا با کسی نگو

رازی که کل شهر بدانند راز نیست

می خواستم شهید تو باشم نخواستی

بانو به ناز بیشتر از این نیاز نیست

گفتی که باش تا بپرد عشق از سرت

خوابیده آن قلندر و شب هم دراز نیست